Özgür Özel olsaydım..!

ŞENOL DEMİRCİ

Cumhuriyet Halk Partisi’nde yaşanan son durumu ve kadro tartışmalarını değerlendirirken öncelikli hedefim; taraflardan birinin kazanması değil, partinin bütünlüğünün korunması için çalışırdım.

Çünkü siyasi partilerde en büyük risk, fikir ayrılıklarının kurumsal ayrışmaya dönüşmesidir.

**

Bu nedenle, ilk adım olarak, Kemal Kılıçdaroğlu ile hemen görüşüp mahkeme kararı doğrultusunda davranıp Kemal beye yakın isimlerle Özgür Özel yönetimini destekleyen milletvekillerini aynı masada buluşturur ve karşılıklı suçlamaların son bulacağı bir diyalog zemini oluştururdum.

**

Kişileri değil sorunları merkeze koyar; geçmiş hesaplaşmalar yerine gelecekteki hedeflere odaklanılmasını önerirdim.

**

İkinci olarak, parti içindeki tüm kesimlerin görüşlerini özgürce ifade edebileceği şeffaf mekanizmalar kurardım. Karar alma süreçlerine katılım arttıkça dışlanmışlık hissi azalır, aidiyet ve birlik duygusu güçlenir. Bu nedenle katılımcılığı artıran çalışmaların hayata geçirilmesini desteklerdim.

**

Son olarak, kamuoyuna verilecek mesajların “kazananlar ve kaybedenler” diliyle değil, “ortak mücadele ve ortak hedef” anlayışıyla şekillendirilmesini tavsiye ederdim. Çünkü seçmenler, kendi içinde kavga eden değil, ülkenin sorunlarına çözüm üreten bir siyasi hareket görmek ister.

**

CHP’deki krizi yönetirken taraf tutmayı değil uzlaşmayı; ayrışmayı değil kurumsal dayanışmayı esas alırdım. Böylece hem parti içi bütünlüğün korunmasına hem de seçmen nezdinde güvenin güçlenmesine katkı koymuş olurdum.

**

Bu açıdan baktığımızda mevcut CHP milletvekillerinin CHP’de  oluşan son durumu kabullenmeleri süreç içinde doğru olur.

CHP, belediye başkanlığı ve meclis üyeliklerinin, milletvekilliklerinin parayla satıldığı bir parti değildir.

Unutulmamalıdır ki CHP’yi terk edenler tarihten silinmiştir.

CHP Atatürk’ün partisidir.

Kısacası, ortalığı bu kadar tantanaya velveleye çevirmez “aklı selim” davranırdım.